![]() |
||||||
|
LEGENDA -Il segno Ø della lingua tedesca, corrisponde al segno Ö, si riferisce alla “e” che va letta come nel francese di “peu”, “poco”. -L’accento ˆ allunga la vocale ed anche l’altro accento ˜ la allunga ma meno. -La ∫ è sonora come in “esile” -La dieresi ¨ , separa le vocali. -La ü si legge come nel francese “dur”. -La “e” con l’accento grave “è” è la “e” di “bello”. -La “ε” è la “e” di “venti” -La “Š” è una via di mezzo fra la esse sonora e la esse sorda: “sbattere”, “mis pog”. |
||||||
ARZENGIO BLUES
“E Mε ‘A-SUN CHI K’ASPET C’A PIØÛ” ‘A ‘to vist’ che t’ε-gh’eû an man un toc ‘et’pan E t’er-lì ‘âdré a mangiarlû ‘an-Nârpian, poi t’sé’ndà a- cûmprar’d-la mûrtadela, t’glè miš ‘an’meš e tε ‘tsè ‘spustà-a’la Mistadèla. E’ ‘gnü-quaid’ûn ch’a t’a- dat ‘dla carsεnta e alûra ‘a t’è- gnû ‘n-ment d’andar ‘an-Primasεnta: e mε ‘a’sun chi k’aspet c’a piøû. ‘Antânt tε ‘ghè miš pog a- piâr un’fiâsch’ed-vin E andarlû a- farlû føra cun-li-lû ‘an’Furmapin Poi’a-tè -ciapà la matâna E ts’è’ndà ver’s la Fûntana. ‘Ts’è pasà da Cašûlara e quaid’ûn ‘a t’a-dit Che-ts’è ‘na-bela fiøla e fra tε e tε t’è-pensà “l’è-mèj c’â-vag ‘a Straparøla. E mε ‘a’sun-chi ‘an mèš’a ‘na strâ k’aspet c’a pøiû. ∫a c’a-sun chi’a-fag un’saût ‘al-Pat-Franc, â-voj ‘propî vεdâr s-iè’rmast bianc o-iè’dnât’ar cûlûr, se-l’è-csì ‘am’la pî-sû e ‘a-vag ai Pûsadûr. Tε ‘ner gnancâ a metà’strâ ch’a-tè gnû vöja d’un ‘m-nèstrûn E ‘an-quatr’ε qutr’ot t’εr ‘šamø‘ant’ al Trincεrûn Tε ’tsè acorta c’at-mancheû ‘al sal “diomεstramalεdimbal, adès’a tûc-a’vag fin’a-n-Matal” E quand’e t-sé stâ quasi’n-tlâ ‘Lamara, gnancâ a farlû’aposta tε ‘ts-è ‘ncûntrà c’un-c’lâ ∫âmara ε εi deci∫ d’andar-sû par’iAdunadi pârché âû’manchεû ‘anch’a-i dadi e mε ‘a’sun-chi ‘an mèš a ‘na strâ k’aspet c’a piøû. “Varda-chi ch’a-ghè ancha t’ø ∫enâr” “Orrca a-des’a-mvε’gnammεnt c’amm-manca anch’a -al šεnar” “E-alûra ‘l’è-mèj ch’andεma an’Carnâcâûda da’la Filûmεna ‘arm’en -lì-un piat-de’m-nèstra ‘a-la’trûεma”. Ma mε ‘dig ‘s’aghεr ‘db-šûgn ‘d-far tanta ‘strâ Prand’ar poi ‘a-fnir dentr’a ‘na-ca, l’a-ner forsî mèj che t’at-fεrmeû ‘an-Pradalina che tant’ ∫ira ∫ira ‘a-dman ‘l’è-ncûra matina tε, che tε ‘ghè-n’tla testa on tε rod e poi t’fni-s da ‘la Filûmεna che l’a-dà un ‘po’ ‘d-brod tε, c’a-t ‘par d’e-šar chisà cû∫è quan-d mai ‘a-t’ò ‘ncuntrà an’tl-à bûtiga (e chi’la rima an’la-pos-far). E mε a’sûn-chi ‘an-mèš a ‘na strâ k’aspet c’a piøû: oohhh- yyeesss. Beatrice |
||||||